sayeboon
به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من
روبروی مـــن جــای سـجــده ات طـلــب از عـطـــر بــوی تـــو مـیـکـنــد ســر بــه مــهـــر راز رفـتـنــت در گــوش خــاک دفــن مــیــشـــــود. واپـــس مــانــده ام از ایــــن مــحــال بـــــــی مـحــل بــه احــــتـضـــار خـویــش نــشـــســتــه حــذر میـکـنـم بــی هیــچ چــون و چـــرا تــا بــه آخــریــن مـهــلـــت کــه نــزدیــک هــمـین جــاســـت پــشــت آن دیـــوار قــطــعــــه ی ۲۱۹ ردیـــــف ۵۷ روزهــا یـا نــه بهتر اســت بـگویــم سـالهـای متمادی سـت کـه به احترام کسی تره هم خورد نمیکنم بــر مــن چــه گـذشــت؟ ایــن روا نــبــــــود انــصــــاف کــه جــای خــود ســرنــوشــت هــم چیــــز بــدی ســت و قــســمت کـه چــه تهـــوع آور اســـت بــه پــاس تـــو روزی بــلنــد خــواهــم شــــد و از روی احــتــرام کــلاه را از سـر بــرخــواهـــم داشــت کــجا؟ نمیــدانــــم و چـــه وقـــت؟ ......... غـــریـبــانــه در خـلــوت نــگــاهــم بـــه نــظــاره نـشـــســتــم از فــاصـــلـــه ای دور تــا بــه ایـنـجــا راه کمـــی نـیــســـــت شــایــد بــــه وســعــت تعــلــق چـشـمــهــای تـــو یــا غــروب از دســت رفـتــه ی غـربــت مــن تـنـهـــا حــکــایــت مـانــده بــجـــا چشــم بـــه راه دوخــتــــــن اســـــت،انــگــار. در بــسـتــر خـیــال لخــت و عــریــــــان هــم آغـــوش دیــده گــان بــه هــم خــیــــره ی مــبــهـــوت تــا بــــه هــــر روز بــا نــجــــابـــت بــکــر مــــانـــده ی نــیاز تــــو زفـــــاف مــیــــکــنــــم. بــــوی ریــزش در قـــــاب زردگــــون خـــزان از افـــتــادگـــــی بــرگ بـــرگ قــامت نــاخـــمــیــــده ی بــیــــــــدان حــکــایــت ســقوط ســســــت شــــده ی فــصــلــی ســت بــاد مــا را خــواهــد بــــرد بــا کمــی اغـمــاض بــه آنــطــــرفـــتـــر از آواره گـــی خــویــش کــــه درآمـیــخــتــه اســــــت نـــوای زوزه ی ســـــگ بــه صـــدای نــفــهــمــیده گــان خــودفــــروش. نـــــارفیــقـــان مــرام مــردانــگــــی را در بـســاط پـهــــن شـــده ی افــیـــــون بـــه نــفـــســـــی از خــمــاری بـــافـــــور بـــه هـــوا دود مــیکــنــنـــد بـــــه کـــدام آئیــــــن؟ رفــاقـــــت پـــــای چـــیدمـــــــان عــیـــــــش عــشــــــق را همــبـــســتــــــر نــوش مـــیــــکــنـــــد. خویــشــتـــــن را در نـابهنـــگـــام پیـچــیـــده ی اکــنــون حبـــــس مــیــــکــنــم بـــاشــد از فــرط بــی کــســــی در تــاروپــود خویــــش بــی ســرانــجــام شــــوم. دو، ســـــه روزی نیـســت بیــــش شـرمـســارانـــه بــر بـالیــن خـلــوت از هــوای تــو بــــوی نـدامــت بــه مـشــامــم آشـنــاســت هــق هــق شـبــانـــه دوای درد مــن نـیــســت در ســکــوت بیـچــاره گــی نـفــس کــشیـــدن نــابــاورانــه در بــی باوری نیــــسـتــن انـتــظـــار را بــا جــرعـــــه ای مــرگ هــورت مــیکــشـــــم. بــا یـــک اشــاره ای، آسـیـمــه ســر شــــوم مــی تــرسـم عــاقبـت، مـن دربــدر شــــوم بـر بــاورم نــشــــســـت، آن بـــاور نــگـــــــاه گــر آنــطــرف کـــنـــی، از راه بـــــدر شــــــوم هــر روز انـتــظـار، پــشـــت سـکـــوت شــب فــکــــر نــدیـــدنــت، زیـــر و زبــــــر شــــــــوم هــر آنــچــــه داده ام، نـــاز وجـــــــود تــــــــو مــی بــوسمــت چرا؟ چـون ســـربــه سـرشوم تــا انتــهـــای راه، همــراه مــــــن بـمــــــــــان روزی اگــر روی، از جـــان بــــــــه در شـــــــــــوم
